Ana de las Tejas Verdes

Ana de las Tejas Verdes é unha colección de libros escritos pola canadense Lucy Maud Montgomery (Illa do Príncipe Eduardo, 30 de novembro de 1874 - Toronto, 24 de abril de 1942)

A colección consta de 7 libros, que están sendo reeditados. De momento publicáronse 2: "Ana la de Tejas Verdes" y "Ana la de Avonlea".

A historia está ambientada a principios do século XX na Illa do Príncipe Eduardo (Canadá). A protagonista, Ana, é unha nena orfa adoptada por erro por Matthew e Marilla Cuthvert, dous irmáns solteiróns que viven nunha granxa chamada Texas Verdes. Eles pretendían adoptar un rapaz que os axudase nas tarefas da granxa pero, cando coñecen a Ana, quedan prendados do seu bo corazón.

No ano 1985, estreouse unha serie de televisión baseada nos libros de Ana de las Tejas Verdes, protagonizada por Megan Follows.

Aquí tedes o primeiro capítulo.

Tamén hai unha serie de debuxos animados xaponesa.

Se clicades aquí podedes obter máis información sobre a serie de debuxos animados.

El juego de Ender (Orson Scott Card)

No ano 2070 os seres humanos están en guerra contra unha raza extraterrestre: os Insectores (non é moi difícil chegar á conclusión de por qué teñen este nome). Despois de fracasar nas súas primeiras invasións, estabécese unha alianza mundial para enfrentarse a esta ameaza –agárdase por unha nova invasión e a súa conseguinte guerra 60 anos despois da anterior- para o cal se crea a Flota Internacional, cuxos futuros integrantes son adestrados na Escola de Batalla, un internado onde son educados militarmente nas tácticas de guerra.

Ender Wiggin, un simple neno de seis anos, preséntase como a gran esperanza dos humanos para liderar as tropas fronte aos insectores, despois de que os seus dous irmáns fosen descartados, razón para a cal se permitiu o seu nacemento –está prohibido ter máis de dous fillos-; por esa razón será reclutado para incorporarse á Escola onde será adestrado de forma cruel, incluso sádica, e onde deberá aprender a sobrevivir enfrontándose ças difíciles probas de adestramento que o porán en contra de moitos dos seus compañeiros e lle farán sentir a dor da soedade, incomprensión e o medo que calquera nen pode sentir día a día.

El juego de Ender é unha mestura entre unha distopía clásica –a Terra está gobernada pola chamada Hexemonía que, xa podedes imaxinar que dista bastante dun goberno democrátcio-, unha novela de aprendizaxe, unha novela de internados/colexios baseada pola formación militar, e, sobre todo, ciencia ficción pura e dura narrada de xeito enormemente sinxelo e directo, protagonizada por un personaxe co que resulta doado empatizar ao que acompañamos no seu intenso proxecto de crecemento e maduración ata que chega á súa proba definitiva –o seu destino- nun mundo onde todos pretenden utilizalo a el e ao seu nome sen compaixón para os asuntos máis diversos.

Ender representa ao Mesías destinado a comandar as tropas terrestres fronte ao inimigo alieníxena, escollido alí onde os seus irmáns fallaron, e é súbitamente separado dos seus para iniciarse nun mundo de nenos que xogan a ser adultos e se comportan de xeito terrible porque soamente os máis fortes  poden sobrevivir... e Ender sobrevive.

A maior parte da historia ten lugar na Escola de Batalla, pero a acción non decae e a facilidade coa que a historia irá cubrindo tramos da formación de Ender te obrigará a pasar páxina tras páxina, de reto en reto ao que é sometido o protagonista porque de soportar e superar ese terrible periodo de formación dependerá o futuro da raza humana. Pero Orson Scott Card non presenta unicamente unha novela de acción, se así fose non estariamos a falar dun clásico moderno da narrativa de ciencia ficción, senon que a novela plantexa variados temas de carácter filosófico e político, sobre o control das masas, a  liberdade, ou a perda da mesma debido a un perigo externo e incontrolable, a dignidade ante o terror, a forza da intilexencia e a humanidade nun mundo deshumanizado.

Acompañan a Ender distintos persoanxes secundarios de enorme calado que, probablemente quedarán nas vosa memoria, os seus irmáns –Peter, cruel e brutal, que nos sorprende ás veces co descontrol dos seus sentimentos fronte a Valentine, doce e tenra que loita por manter a súa personalidade nunha situación que apenas pode entender-, os compañeiros da Escola, que fan da crueldade unha loita pola supervivencia e dos que sobresaen aqueles que saben ver a terrible situacióná na que se ven obrigados a convivir, mención especial para Dink, e as dúas grandes figuras adultas da obra, o coronel Hyrum Graff e Mazer Rackhan, unha lenda que capitaneou, e derrotou, ás tropas terrestres na última invasión dos insectores.

A novela foi escrita fai trinta anos, polo que, a situación política fai referencia á “Guerra fría”; constantes tensións entre o Pacto de Varsovia e unha Liga que acollería aos países occidentais liderados polos americanos (en referencia á OTAN), e atoparedes extraordinarias coincidencias entre o que o autor anticipou e a evolución científico-técnica real: as consolas coas que estudan e xogan os cadetes, a rede en cuxos foros fan públicas as súas opinións os irmáns de Ender...

Non lle dedes máis voltas. Animádevos e botarlle unha ollada, paga a pena facelo.

Despois de moito tempo falando desta posibilidade , finalmente no vindeiro mes de novembro estrearase a esperadísima versión cionematográfica desta novela, da que vos deixamos o trailer e unhas fotos (e sí, a sombra de Harry Potter é longa... como poderedes comprobar nas imaxes, nembargantes, lembrade que a obra de Orson Scott Card é do ano 1985)

Dirixido a aqueles que busquen un pouco de todo nunha novela; acción, aventuras, formación, intigas políticas, guerra contra alieníxenas, traizóns, filosofía... El juego de Ender é unha novela amena, intensa, que te gustará incluso se non es aficionado/a á ciencia ficción, xa que se ben aparecen naves ou artiluxios futuristas, incluso os extraterrestres -aquí inimigos invasores quedan relativamente en segundo plano- Que máis queres?  Incluso se te da algo de preguiza lanzarte a por ela, nin sequera é unha novela longa.

Se te gustou, e queres continuar coa ciencia ficción, podes probar con Crónicas Marcianas (de Ray Bradbury), Robocalipsis (de Daniel Wilson) ou Bóvedas de acero (de Isaac Asimov)

  

Frases de Fútbol (Miguel Gutiérrez)

Dicir que o fútbol son 22 mercenarios dándolle patadas a un balón é o mesmo que dicir que un violín é madeira e tripa e Hamlet, papel e tinta.
                                         J.B. Priestley (escritor)


Todos sabemos que, según Bill Shankly, “o fútbol non é cuestión de vida ou morte, senon algo moito máis importante”. Sen embargo, sabemos también por que o mítico adestrador do Liverpool se puxo tan trascendental? En que pensaba Valdano cando falou por primeira vez do “medo escénico”? Realmente cría Helenio Herrera que se xoga mellor con dez que con once? Onde está a orixen do enfrontamento entre Bilardo y Menotti? Que quixo dicir Maradona con “a pelota non se lixa”?

Este libro no é unha simple colleita de citas futbolísticas, senon un puñado de historias coa palabra como eixo. 

Coñecerás a George Best, a Brian Clough, os Busby Babes , Johan Cruyff... Saberás de onde procede o catenaccio, o fútbol total, a dicotomía Bilardo-Menotti, a famoso dito de "gañar sen baixar do autobús" porque José Mourinho é o "special one".... As frases máis contundentes, inxeniosas, ácedas ou hilarantes e incluso sonroxantes coas que, iso podemos asegurarcho, pasarás un rato máis que divertido.

Deixámoste aquí algunhas destas frases que xa pertencen á historia do fútbol:

!Así que este es ti, eh?, Xoguei tres veces contra ti e todo o que vira foi o teu cu". (Grahan Williams a George Best durante un partido)

George Best, "o quinto Beatle"

"En 1969 deixei as mulleres e a bebida, pero foron os peores 20 minutros da miña vida".(George Best)

"Se tes o balón, non fai falla defender porque só hai un balón". (Johan Cruyff)

Johan Cruyyf

"Se estás na area e non sabes que facer co balón, méteo na portería e despois xa discutiremos as opcións". (Bill Shankly, mítico adestrador do Liverpool)

"Non me gustaron as entradas que lles fixemos. Magoámoslles pero érguense". (Jimmy Murphy, seleccionador do País de Gales)

"Se me preguntan de que sirve xogar ben, eu preguntareilles de que sirve ser feliz". (Ángel Cappa, adestrador arxentino)

"Páganme por gañar, a beleza está no resultado". (Javier Clemente, adestrador)

"O traballo de adestrador é o único do mundo no que todos saben máis cá ti. Eu nunca lle diría a un fontaneiro, un avogado ou un xornalista como facer o seu traballo, pero o sábados todos eles saben máis cá min". (Joe Royle, adestrador)

"Preguntádelle a un dianteiro cal é o seu gol preferido. Todos responderán o mesmo: o vindeiro" (Ian Rush, dianteiro do Liverpool)

"Dime con que mediocentro andas e direite que equipo es" (Juanma Lillo, adestrador)

"Se Mourinho fose chocolate, lamberíase a sí mesmo" (Tommy Docherty, xornalista británico)

Con esta recomendación pretendemos deitar varios tópicos; o primeiro é que podemos leer sobre fútbol, aprender, disfrutar dunha obra escrita cun estilo sinxelo e coidado, preciso e documentado. Por outro lado, neste libro hai moito máis que Real Madrid, Barcelona e Champions, non é unha obra para a polémica e as discusións senon para emocionarse e descubrir aos grandes xenios do balón e dos banquiños, sorprendernos con historias marabillosas e incribles anécdotas.

Sí se pode ler sobre fútbol, sí o podemos facer nun centro educativo, sí se pode escribir sen mesura, con afán didáctico e sí deberiamos falar con propiedade e mesura sobre algo que, como dixo Kevin Keegan, é imposible de reemplazar porque non hai nada.

O Autor: Miguel Gutiérrez é actualmente redactor do diario dixital Sportyou.es. Deuse a coñecer cun magnífico blogue ”la libreta de Van Gaal” agora reconvertida en páxina web: http://www.lalibretadevangaal.com/ na que, facendo uso do sentido común, deixaba en evidencia as vergoñas dos medios de comunicación deportivos e dos xornalistas que, deixando a un lado a súa labor como informadores, se comportaban... imos deixalo en “de xeito inapropiado”.


Dirixido a todos aqueles que desexen coñecer aos grandes personaxes do fútbol moderno a partires as súas palabras e os seus actos. As grandes personalidades, os súas xestas -tamén as súas vergoñas- nunha obra amena, agradable que, sen dúbida, vai deixarvos con ganas de moito máis.

Se che gustou -e se te gusta o fútbol vaite gustar seguro-, podes probar con Palabra de entrenador (de Orfeo Suárez), Héroes de nuestro tiempo (de Santiago Segurola) ou o máis clásico El fútbol a sol y a sombra de Eduardo Galeano.

Non podemos rematar esta reseña sen remitirvos a unha interesante película, baseada nun libro do mesmo título, "The Damned United", nos que a partires da súa fichaxe polo Leeds United -o equipo máis importante de Inglaterra na época e o seu grande rival- se conta o inicio da incrible e espectacular carreira como adestrador de Brian Clough, bicampeón de Europa co Nottinghan Forest -equipo ao que colleu en segunda división, ascendeu e fixo campeón de todo- nos anos 1979 e 1980.

Ficha:
Título: Frases de fútbol
Autor: Miguel Gutiérrez
Editorial: Córner

Video poema

No blog   Enredando versos atopamos este video-clip realizado polo colectivo de diseñadores gráficos francés H5. O orixinalísmo video narra o traxecto dun taxi pola cidade de Nova York, levando a unha embarazada e o seu marido cara un hospital. A cidade enteira, (os coches, os edificios, a xente, ...) é  representada, non pola forma ou color, senon pola palabra, polo nome que a define. 

A música pertence o hit  "The child" de Alex Gopher do album "You, My Baby & I" . Gopher sampleou (tomou como fondo partes dunha canción, repetindoa continuamente) de  "God Bless the Child"de Billy Holliday, dándolle toques  de french house. 

Bajo la misma estrella (John Green)

"Algúns infinitos son máis grandes que outros infinitos"

Hoxe traémosvos unha novela de tema moi duro para a que, xa vos advertimos de antemán, ides precisar dun (ou varios) paquetes de kleenex (avisados quedades). Por outra banda, e isto tamén podemos asegurárvolo, vaivos arrincar máis dun sorriso (incluso algunha gargallada) e xerar no voso interior unhas ganas enormes de disfrutar da vida e da xente que vos rodea.

Hazel acaba de cumprir 16 anos e ten cancro de pulmón. A pesar de que un tratamento conseguiu reducir o tumor de xeito case miragroso, a enfermidade está en fase terminal. O médicos no poden dicirlle canto tempo lle queda; así ela  debe aprender a vivir pegada a un tanque de osíxeno. Desde fai unhas semanas, Hazel acude a un grupo de apoio onde outros rapaces coma ela comparten a súas experiencias, pero...  que sentido ten falar con outras personas do que ninguén pode cambiar?

Sen embargo, a súa vida cambiará por completo cando coñece a Augustus (Gus) Waters...

Como pode cambiar unha soa persoa a historia doutra?

Hazel e Gus unicamente son adolescentes, pero se algo lles aprendeu o cancro que ambos padecen é que non hai tempo para lamentarse, porque, guste ou non, so existe o presente e cada minuto de cada día. Por iso mesmo, coa intención de facer realidade o maior desexo de Hazel -coñecer ao seu escritor favorito-, cruzarán xuntos o Atlántico para vivir unha aventura contrarreloxio, tan catártica como desgarradora con destiño Amsterdam, onde reside o enigmático e malhumorado escritor; a única persoa que, quizais, poida axudalos a ordear as pezas da súa vida.

A obra foi lanzada como unha novela xuvenil, e certamente é un producto dirixido para vós; os personaxes teñen a vosa idade, teñen dúbidas, preguntas e reaccións como as que podedes ter calquera de vós, pero hai un aspecto, a enfermidade, a simple idea da morte, que lles cambia a vida por completo. Pero non estamos ante unha novela de enfermos, nin sobre a enfermidade, nin sequera de personaxes que se se despiden da vida do mellor xeito posible porque non queda outra, senon ante unha novela que se vive. Non hai compaixón, lamentos, non é unha novela lacrimóxena –e xa che dixemos que vas chorar- porque o autor sabe manter a narración fora do drama –que existe e é evidente- e crea uns personaxes que probablemente vaian quedar nas túas lembranzas –sobre todo as rapazas con Gus- durante algún tempo.

Bajo la misma estrella é unha novela narrada de forma sinxela, con diálogos áxiles e entrañables, romántica, vital, que unha vez a deixas provoca unhas ganas irreprimibles de saír e facer un feixe de cousas , disfrutar de todo e de calquera cousa.

Estoy enamorado de ti —me dijo en voz baja. 

—Augustus —dije yo. 

—Lo estoy. 

Me miraba fijamente, y yo veía cómo se le arrugaban las comisuras de los ojos. 
—Estoy enamorado de ti, y no me apetece privarme del sencillo placer de decir la verdad. Estoy enamorado de ti y sé que el amor es solo un grito en el vacío, que es inevitable el olvido, que estamos todos condenados y que llegará el día en que todos nuestros esfuerzos volverán al polvo. Y sé que el sol engullirá la única tierra que vamos a tener, y estoy enamorado de ti

Dirixido a aqueles dispostos a enfrentarse cunha historia dramática para aprender a disfrutar da vida, os que estedes dispostos a replantexarvos a vosa escala de valores, para aprender que debaixo da dor pode haber moito humor, que o amor sempre pode facernos as cousas máis doadas, que temos que aprender a disfrutar do que temos arredor e convertir a nosa vida nalgo especial cada día...  e, sí, repetímolo por derradeira vez, tedes que asumir que ides chorar, así que tamén tedes que estar dispostos/as a iso.

Se te gustou, dalle unha oportunidade a P.d. Te amo (de Cecelia Ahern), Las cenizas de Ángela (de Frank McCourt), Algún día este dolor te será útil (de Peter Cameron) ou El color púrpura (de Alice Walker).

Menú de poesía : Wiztawa Szymborska

Esta semana, o noso cociñeiro do menú de poesía ofrece un premio Nobel. 

Escribir el curriculum

¿Qué hay que hacer?

Presentar una instancia

y adjuntar el curriculum.

Sea cual fuere el tiempo de una vida

el curriculum debe ser breve.

Se ruega ser conciso y seleccionar los datos,

convertir paisajes en direcciones

y recuerdos confusos en fechas concretas.

De todos los amores basta con el conyugal,

los hijos: sólo los nacidos.

Importa quién te conoce, no a quiénes conozcas.

Viajes, sólo al extranjero.

Militancia en qué, pero no por qué.

Condecoraciones sin mencionar a qué méritos.

Escribe como si jamás hubieras dialogado contigo mismo

y hubieras impuesto entre tú y tú la debida distancia.

Deja en blanco perros, gatos y pájaros,

bagatelas cargadas de recuerdos, amigos y sueños.

Importa el precio, no el valor.

Interesa el título, no el contenido.

El número del calzado, no hacia dónde va

quien se supone que eres.

Adjuntar una fotografía con la oreja visible:

lo que cuenta es su forma, no lo que oye.

¿Qué oye?

El fragor de las trituradoras de papel.

Wislawa Szymborska naceu o 2 de xullo de 1923 en Bnin (Kórnik), Polonia. Na década dos corenta empeza a publicar no diario Dziennik Polski, e máis tarde en Zycie Literackie. Doctora Honorífica da Universidade Adam Mickiewicz (Poznan). En 1995, obtivo dous premios: o Club PEN polaco e, sobre todo, o Nobel de Literatura.

Os seus poemas están caracterizados pola utilización da ironía, de frases coloquiais,xogos de palabras, pola aparición de animais, plantas, en xeral da natureza. 

Publicou, entre outros, os seguintes libros de poemas: Por eso vivimos (1952), Preguntas a mí misma (1954), Llamando al Yeti (1957), Sal (1962), Mil alegrías – un encanto – (1967), Si acaso (1975), El gran número (1976), Gente en el puente (1986), Fin y principio (1993), Instante (2002), Dos puntos (2004) y Aquí (2009).

Polina (Bastien Vìvès)

A obra amósanos a vida dunha rapaza, Polina Oulinov, desde o seu ingreso nunha prestixiosa academia de danza, a súas relacións cos seus compañeiros e profesores, facendo fincapé na relación co esixente profesor Nikita Bojinski, e a súa progresión e triunfo que a levará a abandonar o país e, co tempo, a atoparse de novo co seu mestre e mentor.

Pouco sabemos da vida de Polina cando é admitida na academia; a súa nai ten nela un proxecto, non aparece a figura paterna que, co tempo, acaba sendo sustituida polo profesor Bojinski, ríxido e disciplinado -que non frío ou sen sentimentos- detrás dos seus lentes (o momento en que os retira é unha escena de especial fermosura) que acaba implicándose na evolución persoal e artística da súa discípula, apaixonada -bordeando unha implicación persoal que o autor amosa con enorme sutilidade-,proxectando a imaxe e a personalidade de Polina ata convertirse nese pai ao que hai que deixar a un lado -despois de varios anos na academia Bojinski, Polina a abandona buscando novas alternativas máis contemporáneas- para adentrarse por un camiño persoal no que sexan as propias decisións e os erros os que atopen o camiño axeitado. 

Non esperedes unha historia sobre a férrea disciplina das escolas de ballet clásico na Unión soviética, nin unha historia política ou social, tampouco unha reportaxe sobre o ballet e o sacrificio que conleva, senon que estamos ante unha historia de aprendizaxe e crecemento, unha historia de sentimentos, amizade, lealdade, respeto, a relación entre maestro e discípulo, as segundas oportunidades, a chegada á madurez que nos permite otra unha ollada cara atrás e analizar o noso camiño.

Entendo que aqueles que busquen un debuxo realista ou de corte animado, incluso os que non podan prescindir da cor, non se sintan atraídos polos trazos pouco definidos de Vivès, sen embargo, según avance a lectura, decatarédesvos de que son perfectamente axeitados para o que o seu autor pretende transmitir e soprenderédesvos admirando cada viñeta como se cada detalle, por mínimo que sexa, estivese exactamente representado. A vosa atención estará onde a historia o require, convetrtíndose nalgo máis que nun simple e, aparentemento doado, recurso gráfico.

Polina é unha obra contida, sutil, sobria na súa execución, sensible, pero á vez emocionante, na que queda reflectida de xeito extraordinario a importancia que posúe a comunicación non verbal e a grandeza deste xénero da banda deseñada que proporciona a posibilidade de que sexan as ilustracións as comuniquen todos eses silencios, olladas, posturas, xiros, deixando que sexa o corpo o que fale nunha historia pausada -que non tediosa- que avanza paseniña e melódicamente cara a madurez.

O Autor: Bastien Vivès (11-II-1984) es uno de los grandes autores que han surgido en los últimos años en Francia. Con só 25 anos, a súa obra O gusto do cloro foi premiada no festival de Angulema (o máis importante que se celebra en europa relacionado coa BD) e cada unha das súas novas obras supón todo un acontecimento que aúna tanto a lectores rendidos á súa xenialidade como a outros que non acaban de comprender a que ven tanto rebumbio. En España, ademais, de El gusto del cloro, temos En mis ojos ou Por el imperio (no que colabora con outros autores)

Por se alguén ten algunha curiosidade, existe unha bailarina rusa chamada Polina Semionova, nacida curiosamente no mesmo ano que Bastien Vívès. ¿Puido inspirarse nela, quizais, o autor ou se trata dunha simple coincidencia?

Menú de Poesía: Mario Benedetti

Un venres máis ofrecemos aos nosos lectores un poema-degustación do noso menú de poesía. Cada vez somos máis os que apreciamos unha boa poesía para empezar o día. 

Que vos preste ben!

Táctica y estrategia

Mi táctica es

mirarte

aprender como sos

quererte como sos

mi táctica es

hablarte

y escucharte

construir con palabras

un puente indestructible

mi táctica es

quedarme en tu recuerdo

no sé cómo ni sé

con qué pretexto

pero quedarme en vos

mi táctica es

ser franco

y saber que sos franca

y que no nos vendamos

simulacros

para que entre los dos

no haya telón

ni abismos

mi estrategia es

en cambio

más profunda y más

simple

mi estrategia es

que un día cualquiera

ni sé cómo ni sé

con qué pretexto

por fin me necesites.

     

-->

Mario Benedetti.(Paso de Toros 1920- Montevideo 2009). Mario Benedetti foi un extraordinario escritor –poeta, novelista, contista, autor de teatro...- uruguaio, quizáis o máis relevante, xunto a Juan Carlos Onetti, deste país no século XX.

Como tantos outros autores hispanoamericanos iniciouse no xornalismo, para publicar posteriormente diversos libros de poemas –que o convertiron nun autor recoñecido- e obras narrativas tan coñecidas como La tregua (unha fermosa historia de amor de final tráxico) ou Gracias por el fuego, que analiza de xeito crítico a corrupción da sociedade.

Debido ao goberno dictatorial en Uruguay, no ano 73 tivo que exiliarse –viviu en Cuba, Arxentina e España- e a súa obra tomaría un camiño máis experimental, ata o seu regreso no ano 1983. Esa experiencia de voltar a casa refléxase no seu libro Andamios, onde relata as súas sensacións ao regresar ao seu país despois de tanto tempo. 

Pertencente á película arxentina "EL lado oscuro del corazón", unha obra especial e hipnótica na que o guión está formado básicamente por poemas de autores como Mario Benedetti, Juan Gelman ou Oliverio Girondo, deixámosvos este fragmento:









Non me resisto a ofrecer outras  maravillosas poesías de Benedetti como:

    Te Quiero

Tus manos son mi caricia 

mis acordes cotidianos  

mi amor mi cómplice y todo 

y en la calle codo a codo 

somos mucho más que dos 

y por tu rostro sincero 

y tu paso vagabundo 

y tu llanto por el mundo 

porque sos pueblo te quiero 

y porque amor no es aureola 

ni cándida moraleja 

y porque somos pareja 

que sabe que no está sola 

te quiero en mi paraíso 

es decir que en mi país 

la gente vive feliz 

aunque no tenga permiso 

si te quiero es porque sos 

mi amor mi cómplice y todo 

y en la calle codo a codo 

somos mucho mas que dos.

Novela Policíaca (V Obras de Raymond Chandler)

Raymond Chandler

El largo adiós. "A primeira vez que posei os ollos sobre Terry Lennox, el estaba bébedo nun Rolls Royce Silver Wraith, fronte á terraza de The Dancers..."

Así comenza esta novela na que Philip Marlowe, unha noite na que Terry Lennox se presenta na súa casa, axuda a este enigmático personaxe a fuxir a México sen facer ningunha pregunta. Á mañá seguinte a policía preséntase en casa de Marlowe para anunciarlle o asasinato da muller de Lennox. Pouco despois entérase de que Lennox suicidouse, pero antes envioulle unha carta na que lle envía un raro billete... Nesa carta despídese e pídelle que tome unha copa na súa memoria. Cando volta a casa, a policía pídelle explicacións de xeito violento e acaba no cárcere.
Marlowe iniciará unha complexa invesigación chea de dificultades: será deitdo e golpeado pola policía, ameazado por un mafioso e recibe un "poco amigable consello" do pai da muller morta para que deixe de facer preguntas. Finalmente, coñecerá a unha muller: Eillee Wade... que lle pide que atope ao seu marido desaparecido...

La dama del lago. Derace Kingsley contrata a Philip Marlowe para atopar á súa mujer, Crystal. A derradeira notica que tivo dela foi un telegrama no que lle informa da súa próxima voda con Chris Lavery en El Paso. Cando Marlowe localiza a este home, el di non saber nada dela. Pouco despois Lavery aparece morto na súa casa y Marlowe atopa un arma que involucra a Crystal nese crime.

El título da obra fai referencia ao "lago do Pequeno Fauno", preto de San Bernardino, onde aparecerán novos persoanxes na trama; entre eles, Bill Chase, vixiante da propiedade a cambio dunha casa, que leva unha perna ortopédica, e a súa muller, Muriel, que tamén desapareceu deixando unha nota. Durante a visita de Marlowe atoparán no lago o cadáver dunha muller en descomposición...

A editorial RBA publicou recentemente un volume no que recopila todas as novelas protagonizadas por Philip Marlowe con revelador título de Todo Marlowe

A primeira aparición de Marlowe tivo lugar en "El sueño eterno", que deu lugar a unha famosísima película na que Humphry Bogart encarna a este detective (ao igual que fxera con Sam Spade) e na que comparte protagonista coa súa muller -foi a primeira película que rodaron xuntos despois de casar- Lauren Bacall. Aquí tedas unha presentación da mesma:

                           

O gran Gatsby (F. Scott Fitzgerald)

Aproveitando o inminente estreno da película, achegámosvos esta coñecida novela Francis Scott Fitzgerald, para que aqueles/as que vos atrevades, deades un salto sen rede no voso itinerario lector e tentedes introducirvos neste clasíco da literatura do século XX.

Non será un camiño doado, non esperedes acción trepidante nin intercambios, deixade que a trama vaia desenvolvéndose de xieto paseniño nas súas primeiras páxinas para que unha vez coñecedores do ambiente e dos personaxes que se moven no seu interior, descubramos os seus segredos, as súas motivacións, un fresco dunha época que, se tedes un chisco de ambición, vai resultar unha gran experiencia.

Para abrir boca, deixámosvos co trailer da película dirixida por Baz Lührman, o mesmo director de Romeo + Julieta ou de Moulin Rouge.

Situada nos felices anos 20, Nick Carraway, que é o narrador da obra, chega a Nova Iorque para facer fortuna e instálase en West Egg, unha zona residencial na que xunto coas vivendas máis modestas -como a súa- proliferan as grandes mansións. Os seus primeiros amigos alí son Tom e Daisy Buchanan, a súa curmá, e Jordan  Baker, muller pola que sinte unha gran atracción.

Un día Carraway recibe unha invitación para acudir a unha das habituais festas na casa do seu veciño, Jay Gatsby. Alí, o que Nick descubre vai moito máis alá do que imaxinara,,, Alí todo o mundo murmura sobre o anfitrión e a orixe da súa fortuna.... pero ninguén parece saber moi ben quen é esta persoa. Nick síntese entre sorprendido e halagado cando o mesmo Gatsby achégase a el e invítao a pasear con el no seu avión ao día seguinte.

Esta primeira parte da obra nos presenta un mundo suntuoso,  frívolo, de festas espectaculares e xente á última moda , pero o autor da un xiro no argumento e comezará a amosarnos os segredos máis persoais de Gatsby. Pouco a pouco, o argumento complícase cando fan aparición novos personaxes relacionados co pasado de Gatsby ata un final no que a acción e os segredos de cada un dos personaxes acadarán un camiño sen retorno.